Vaak gevraagd bij leesbegrip: 

“Hoe kan ik controleren of mijn leerlingen een tekst echt begrijpen als iedereen er iets anders uithaalt?”

Dit is een vraag die ik regelmatig krijg van (vooral) leerkrachten, maar ook van RT’ers.
Het korte antwoord: door te checken of ze kunnen vertellen wat ze dachten tijdens het lezen, niet of ze het goede antwoord hebben.

Leesbegrip is geen eenduidig product. Elke leerling brengt zijn eigen relationele netwerk mee naar een tekst: kennis, ervaringen, gevoelens, normen, taal. Dat netwerk kleurt hoe iemand een tekst leest en begrijpt. Twee leerlingen kunnen dezelfde alinea lezen en allebei iets begrijpen dat niet precies hetzelfde is, en dat is geen probleem, dat is hoe begrijpen werkt.
Waar je als professional dus op let, is het denkproces. Kan een leerling zeggen wat hij ziet in zijn hoofd bij een stuk tekst? Kan hij een verband leggen tussen wat er in de tekst staat en wat hij al weet? Merkt hij het als iets hem niet duidelijk is? Je controleert niet of een antwoord goed is, maar of je leerling nadenkt over de tekst.

Die variatie in interpretaties is trouwens een van de beste aanknopingspunten voor een gesprek over een tekst. Als je leerlingen aan elkaar laat vertellen wat zij lazen, bouwen ze samen aan begrip dat ze alleen nooit hadden bereikt.

🌍 Ik leer professionals hoe ze het relationele netwerk van hun leerlingen kunnen vergroten en verfijnen. Lezen is namelijk geen kunstje, maar het bouwen van een wereld in je brein. Wil je daar meer over leren? Kijk bijvoorbeeld eens naar de LeesInzicht e-cursus: